آموزش باز و بسته کردن سلاح M16A2

برای باز و بسته کردن اسلحه هجومی M16A2 می توانید از مراحل زیر که بصورت مصور نشان داده می شوند پیروی کنید:

مراحل باز و بسته کردن اسلحه هجومی M16A2

1)     بند اسلحه را باز کنید

2)     مطابق شکل 1 قاب محافظ دست را با  فشار به سمت پایین و بیرون باز کنید

3)     بوسیله ی فشار دادن پین نشان داده شده در شکل 2  و 3 قسمت بالایی خزانه را از قسمت پایینی آن جدا کنید

4)     مانند شکل 4 گلنگدن را بیرون بکشید

5)     دستگیره ی آتش را بوشیله پایین آوردن آن در خزانه و سپس به عقب کشیدن خارج کنید (شکل 5)

6)     برای باز کردن گلنگدن از روش های زیر پیروی کنید:

a.      همانند شکل 6 اهرم قفل گلنگدن را بیرون بکشید

b.     میله را همانند شکل 7 بیرون بکشید

c.      همانطور که در شکل های 8و9و10 نشان داده شده با بیرون کسیدن پین ها بقیه ی قسمت ها را نیز باز کنید

7)     مطابق با شکل 11 با فشار دادن فنر به سمت جلو و بالا کشیدن آن، میله و فنر ارتجاع را بیرون بیاورید

باز کردن سلاح تا همین حد برای کاربر مجاز می باشد

پس از انجام مراحل بالا برای بستن این مراحل را بصورت معکوس دنبال کنید.

اف‌جی‌ام-۱۴۸ زوبین

اف‌جی‌ام-۱۴۸ زوبین «انگلیسی:FGM-148 Javelin» یک موشک هدایت شونده ضد زره قابل حمل و شلیک توسط نفر پیاده ساخت ایالات متحده آمریکا است. این موشک اولین موشک ضد زره قابل حمل توسط نفر پیاده با قابلیت شلیک کن و فراموش کن است که توسط ارتش آمریکا مورد استفاده قرار گرفته‌است.^[۱]

چکیده مشخصات و عملکرد موشک

موشک زوبین^[۲] یک موشک با قابلیت شلیک کن و فراموش کن است که قبل از شلیک توسط کاربر (فرد شلیک کننده) به اصطلاح روی هدف قفل می‌کند و دارای سامانه هدف یابی خودکار است. این موشک دارای قابلیت حمله از بالا^[۳] به هدف خود می‌باشد، بدین صورت که ابتدا موشک مسافتی را به سمت بالا طی می‌کند و سپس به قسمت بالای هدف شیرجه می‌رود. با توجه به اینکه معمولا زره بالای تانک از قسمتهای دیگر آن ضعیف تر است، حمله از بالا احتمال بالاتری برای از بین بردن تانک دارد. این موشک قابلیت حمله مستقیم جهت انهدام سنگر یا ساختمان و همچنین موقعیتهایی که امکان حمله از بالا وجود ندارد نظیر شلیک از داخل یک ساختمان را نیز دارد. این موشک همچنین قابلیت انهدام بالگردها را در حالت حمله مستقیم دارد.^[۴] این موشک در حالت حمله از بالا حداکثر ۱۵۰ متر و در حالت حمله مستقیم ۵۰ متر از سطح زمین ارتفاع می‌گیرد.

زوبین مجهز به سامانه رهگیری هدف با روش پردازش تصویر فرو سرخ است. سرجنگی دو مرحله‌ای این موشک مجهز به دو خرج متمرکز است که اولی زره واکنشی انفجاری تانک را از بین می‌برد و دومی زره اصلی تانک را منهدم می‌سازد. موشک زوبین به طور گسترده‌ای در تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ به کار رفت و باعث انهدام تعداد زیادی تانک تی-۷۲ و تیپ-۶۹ عراق شد. این موشک ابتدا توسط مکانیسم شلیک نرم از لوله پرتاب کننده به بیرون پرت می‌شود، سپس بعد از اینکه از پرتاب کننده فاصله مناسبی پیدا کرد، موتور راکت آن روشن می‌شود. این قابلیت باعث می‌شود تا شناسایی محل شلیک کننده توسط دشمن دشوار شود، همچنین امکان شلیک موشک از داخل ساختمان نیز فراهم گردد. با این وجود موج انفجاری که از پشت لوله پرتاب کننده خارج می‌شود برای افرادی که در نزدیکی آن هستند خطرناک است. با توجه به قابلیت شلیک کن و فراموش کن این موشک، افرادی که آن را شلیک کرده‌اند می‌توانند محل شلیک را به سرعت ترک کنند تا از سوی دشمن شناسایی نگردند. این موشک غالبا توسط دو نفر استفاده می‌شود که یکی شلیک کننده و دیگری حمل کننده مهمات است، اگر چه در موقعیت‌های اضطراری امکان حمل و شلیک آن توسط یک نفر نیز وجود دارد. زمانیکه که شلیک کننده مشغول هدفگیری و شلیک موشک است، حمل کننده مهمات در پی اهداف دیگر می‌گردد و همچنین مراقب خطرات احتمالی از سوی دشمن است.

سامانه رهگیری هدف

نمایی از شلیک موشک

نکته متمایز کننده این موشک با سایر موشکهای ضد زره هدایت شونده به خصوص در سالهای طراحی و ساخت این موشک (۱۹۸۹-۱۹۹۶)، بهره گیری از فن آوری پردازش تصویر طیف نوری فرو سرخ جهت رهگیری هدف بود. بطوریکه این موشک قادر است پس از جدا شدن از پرتاب کننده^[۵] تمام عملیات رهگیری هدف را به صورت خودکار و به طور مستقل انجام دهد.

بخشهای اصلی سامانه رهگیری هدف در این موشک به شرح زیر هستند:

• حسگر نوری

حسگر نوری این موشک یک حسگر آرایه‌ای مستطیلی^[۶] به ابعاد ۶۴ در ۶۴ واحد حس کننده نور فرو سرخ طول موج بلند^[۷] است. این حسگر از نوع جیوه-کادمیم-تلوریم^[۸] است.^[۹] مجموعه حسگر در قسمت سر موشک داخل یک نیم کره شفاف نسبت به نور فرو سرخ قرار دارد. میزان نور دریافتی هر واحد حسگر متناسب با بار الکتریکی ذخیره شده در آن واحد می‌باشد. یک مدار الکترونیکی که در پشت مجموعه حسگر جاسازی شده‌است، وظیفه خواندن بار الکتریکی کلیه ۴۰۹۶ واحد نوری و تبدیل آن به یک سیگنال مناسب برای واحد پردازش کننده را به عهده دارد.

• بخش خنک کننده حسگر

با توجه به اینکه حسگرهای جیوه-کادمیم-تلوریم برای عملکرد مناسب و دریافت سیگنال با اختشاش^[۱۰] کم می‌بایست در دمای حدود ۷۷ درجه کلوین قرار بگیرند، از اینرو یک سامانه خنک کننده با استفاده از نیتروژن مایع تحت فشار در طول زمان پرواز موشک که بیشینه آن حدود ۹ ثانیه می‌باشد، وظیفه خنک کردن حسگر را به عهده دارد.

• بخش ثابت نگهدارنده موقعیت حسگر

با توجه به اینکه می‌بایست همواره جهت دید حسگر رو به هدف باشد، سامانه ثابت نگهدارنده موقعیت، حسگر را طوری در داخل محفظه نگاه می‌دارد که تکان‌های موشک و حرکات ناگهانی آن دید حسگر را مختل نکند. این سامانه از یک جیمبال^[۱۱]، شتاب سنج ها^[۱۲]، جایروسکوپ جرمی چرخشی^[۱۳] و موتورهایی برای تصحیح موقعیت حسگر، تشکیل شده‌است. این سامانه را می‌توان به طور کلی یک خلبان خودکار^[۱۴] نامید.

• بخش کنترل رهگیری

این قسمت دارای یک پردازشگر سیگنال دیجیتال^[۱۵] می‌باشد که با الگوریتم‌های پردازش تصویر، محل هدفی را که قبل از شلیک توسط کاربر معین شده‌است، از روی تصویر دریافتی از حسگر نور فرو سرخ تشخیص می‌دهد و فرمان لازم را به قسمت کنترل جهت حرکت موشک صادر می‌کند تا جهت حرکت موشک همواره رو به هدف از پیش معین شده بماند. این الگوریتم‌های پردازش تصویر شامل تشخیص الگو^[۱۶] و برخی الگوریتم‌های دیگر می‌باشد. ضمنا این بخش، حرکت موشک را بسته به اینکه حالت حمله از بالا یا حمله مستقیم انتخاب شده باشد، تنظیم می‌کند.

استفاده کنندگان

• استرالیا ۹۲ پرتاب کننده^[۱۷]
• بحرین ۱۳ پرتاب کننده ^[۱۸]
• کانادا ۲۰۰ پرتاب کننده ^[۱۹]
• جمهوری چک ۳ پرتاب کننده و ۱۲ موشک برای استفاده در افغانستان^[۲۰]
• ایرلند ۳۶ پرتاب کننده
• اردن ۳۰ پرتاب کننده و ۱۱۰ موشک ^[۲۱]
• لیتوانی ۴۰ پرتاب کننده
• زلاند نو ۲۴ پرتاب کننده و ۱۲۰ موشک
• نروژ ۱۰۰ پرتاب کننده و ۵۲۶ موشک
• عمان در جولای ۲۰۰۸ شرکت ریتیون قراردادی به ارزش ۱۱۵ میلیون دلار برای فروش این موشک به عمان و امارات متحده عربی امضا کرد.^[۲۲]
• پاکستان ^[۲۳]
• تایوان ۴۰ پرتاب کننده و ۳۶۰ موشک ^[۲۴]
• امارات متحده عربی عمان را ببینید.
• انگلستان در سال ۲۰۰۳ وزارت دفاع بریتانیا اعلام کرد قصد دارد این موشک را جایگزین موشک‌های میلان و سویینگ فایر کند.^[۲۵]
• ایالات متحده آمریکا
• کاربران ناشناس در سال ۲۰۰۳ دولت ایالات متحده اعلام کرد که ۳۶ عدد پرتاب کننده موشک زوبین در عراق گم شده‌است.^[۲۶] روزنامه نیویورک تایمز بعدها گزارش داد که ممکن است این تسلیحات در دست گروه‌های تروریستی افتاده باشد.^[۲۷]

استفاده در بازی‌های رایانه‌ای

موشک زوبین در چند قسمت بازی رایانه‌ای ندای وظیفه ۴ جهت انهدام تانک‌های یک ارتش عربی تحت رهبری فردی به نام ال اسد که در منطقه جغرافیایی کشور عراق و عربستان حکومت می‌کند، توسط تفنگ داران دریایی ایالات متحده آمریکا استفاده شده‌است.^[۲۸]

پرش به: ناوبری, جستجو

اف‌جی‌ام-۱۴۸ زوبین
نوع	موشک هدایت شونده ضد زره
خاستگاه	ایالات متحده آمریکا
تاریخچه خدمت
خدمت	۱۹۹۶ تاکنون
استفاده شده توسط	رجوع شود به استفاده‌کنندگان در مقاله
جنگ‌ها	جنگ در افغانستان (از سال ۲۰۰۱ تا اکنون)، تهاجم به عراق (از سال ۲۰۰۳ تا اکنون)
تاریخ تولید
طراح	شرکتهای ریتیون و لاکهید مارتین
طراحی شده در	ژوئن ۱۹۸۹
سازنده	شرکتهای ریتیون و لاکهید مارتین
قیمت واحد	هر موشک ۸۰،۰۰۰ دلار، بخش فرماندهنده پرتاب قابل استفاده برای شلیک‌های متعدد ۱۲۵،۰۰۰دلار
خصوصیات
وزن	وزن موشک ۱۱٫۸ کیلوگرم، وزن قسمت فرماندهنده پرتاب ۶٫۴ کیلوگرم
طول	طول موشک ۱٫۱ متر، طول لوله پرتاب ۱٫۲ متر
قطر	قطر موشک ۱۲۷ میلیمتر، قطر لوله پرتاب ۱۴۲ میلیمتر
خدمه	۲ نفر
برد نهایی	۷۵ تا ۲۵۰۰ متر
موتور	راکت سوخت جامد

آشنایی با ناوهای هواپیمابر و کشورهای دارنده ی آنها

امروزه در كل جهان، 21 ناو هواپیمابر فعال در اختیار 9 کشور قرار دارد، ضمن اینکه 10 کشور دارای ناوهواپیمابر هستند:

1- ایالات متحده آمریكا: 15 ناو هواپیمابر (در حال خدمت یا استراحت یا ساخت)

2- بریتانیا: (6 ناو هواپیمابر، 4 در خدمت و 2 در حال ساخت)

3- فرانسه: یك ناو (شارل دوگل)

4- ایتالیا: (كاوور) (در حال ساخت)

5- روسیه: یك ناو فعال (آدمیرال كوزنتسف)

6- هند: یك ناو (آدمیرال كورشكوف) (خریداری شده از روسیه)

7- چین: (Varyag) (غیرفعال، خریداری شده از اوكراین)

8- اسپانیا: (دو ناو هواپیمابر، یكی در حال خدمت و یكی در حال ساخت)

9- برزیل: (São Paulo) (خریداری شده از فرانسه)

10- تایلند: (HTMS Chakri Nareubet) (یك ناو خریداری شده از اسپانیا)

همچنین كشورهای كره جنوبی، بریتانیا، كانادا، چین، هند، ژاپن، استرالیا، شیلی، سنگاپور و فرانسه از جمله كاربران ناوهای هلیكوپتربر به شمار می‏روند.



اكنون كه در اوائل قرن 21 ام قرار داریم، ناوهای هواپیمابر فعال، در حدود 1250 فروند هواپیما را حمل می‏كنند. از این تعداد، 1000 فروند به ایالات متحده تعلق دارد. پس از آمریكا، بریتانیا و فرانسه از كاربران عمدهء این ناوها به شمار می‏روند، هرچند كه ایالات متحده با فاصلهء بسیار زیادی در صدر آنها قرار دارد.

كشورهای كاربر ناوهای هواپیمابر



1- ایالات متحدهء آمریكا: 11 ناو

ناوهای هواپیمابر ایالات متحده سابقه‏ای بسیار طولانی دارند. از جنگ جهانی دوّم تا جنگ ویتنام و بعد از آن در جنگ سال 1991 خلیج‏فارس و امروز نیز در جنگ با ترور شركت داشته و دارند. در كنار هر ناو هواپیمابر، شناورهای گوناگونی استقرار می‏‎یابند كه تشكیل یك ناوگروه ضربتی (carrier strike group) را می‏دهند.



كشتی‏های پشتیبانی كنندهء هر ناو هواپیمابر، به طور معمول شامل سه یا چهار شناور بدین شرح هستند: رزمناو مجهز به سامانهء دفاعی Aegis، ناوشكن، یك ناوچه و دو زیردریایی تهاجی. وظیفهء این گروه، محافظت ناو هواپیمابر در برابر حملات هوایی، موشكهای ضدكشتی، تهدیدات زیرآبی و هر خطری كه ناو هواپیمابر و بقیهء گروه را مورد تهدید قرار دهد، می‏باشد. پشتیبانی لجستیكی این گروه، با تركیبات گوناگونی از سلاح‏ها و مهمات، روغن‏های مورد نیاز موتورها، و كشتی‏های آذوقه‏بر فراهم می‏گردد.


ناوهای هواپیمابر فعلی آمریكا، با نام رئیس جمهور فقید ایالات متحده، USS John F. Kennedy، به شمارهء ثبتی CV-67 آغاز می‏‎شوند. پیش از آن، ناوهای هواپیمابر بر اساس نام نبردها و جنگهای مشهوری كه اتفاق افتاده بودند، نام‏گذاری می‎شدند.


امروزه در نیروی دریایی ایالات متحده، چهار گروه مختلف از ناوهای هواپیمابر در خدمت قرار دارند:

ناوهای هواپیمابر كلاس كیتی‏هاوك یا Kitty Hawk class (1 فروند در حال انجام ماموریت، 2 فروند در استراحت)

ناوهای هواپیمابر كلاس اینترپرایز یا Enterprise class (1 فروند در حال انجام ماموریت)

ناوهای هواپیمابر كلاس نیمیتز یا Nimitz class (9 فروند در حال انجام ماموریت، 1 فروند در حال ساخت)

ناوهای هواپیمابر كلاس جرالد فورد یا Gerald R. Ford-class (1 فروند در حال ساخت، 2 فروند تحت برنامه‏ریزی)


جمع: 11 فروند فعال، 2 فروند در حال ساخت و 2 فروند نیز حال برنامه‏ریزی برای ساخت

هواپیماهای مورد استفاده

نیروی دریایی ایالات متحده، تحقیق و بررسی جهت استفاده از هواپیما را از سال 1910 آغاز نمود و اولین ناو هواپیمابر خود را به نام USS Langley به سال 1922 به ماموریت اعزام كرد. در جریان جنگ جهانی دوّم و پس از حملهء هوایی نیروی هوایی ژاپن به پایگاه نیروی دریایی آمریكا در پرل هاربر (Pearl Harbor)، جنگنده‏های آمریكایی با شركت در عملیاتهای نبرد دریای كورال (Battle of the Coral Sea) و نبرد میدوی (Battle of Midway)، جایگزین كشتی‏های جنگی موجود در منطقه شده و به طور كامل وارد جنگ شدند.


در جریان جنگ سرد، ناوهای هواپیمابر، نقش بسیار مهمی را در جریان سالهای اصطكاك با خرس شوروی ایفا كردند. در این ناوها، جنگنده‏های بسیار موفقی چون اف-4 فانتوم (F-4B Phantom II) و اف-14 تامكت (F-14 Tomcat) نمایانگر قدرت نظامی ایالات متحده در عرصهء آبها بودند.


ناوهای هواپیمابر ایالات متحده، امروزه با جنگنده‏های ضربتی و شكاری چندماموریتهء اف-18 هورنت (F/A-18C/D Hornet) و مدل جدیدتر و بزرگتر آنها یعنی اف-18 سوپر هورنت (F/A-18E/F Super Hornet) مجهز شده‏اند. جنگندهء رادارگریز اف-35 (F-35 Lightning II) كه امروزه در حال طراحی و شكل‏گیری می‏باشد، مطابق برنامهء زمان‏بندی شده، قرار است تا سال 2012 جایگزین انواع C و D هواپیماهای اف18 گردد.

__________________

- بریتانیا: 4 ناو

HMS Invincible / HMS Ark Royal / HMS Illustrious / HMS Ocean



كلاس Invincible یا Invincible-class گونه‏ای از ناوهای هواپیمابر در حال خدمت در نیروی دریایی بریتانیاست كه شامل دو ناو هواپیمابر HMS Illustrious و HMS Ark Royal می‏باشد.



* ناو هواپیمابر HMS Invincible به شمارهء ثبتی R05 كه اكنون رزرو می‏باشد، سردستهء سه ناو هم‏كلاس خود محسوب می‎شود و قرار است تا سال 2010 در خدمت باقی بماند. این ناو از تاریخ سوّم آگوست 2005 تاكنون، به صورت ذخیره نگه داشته شده و فاقد ماموریت است. Invincible به تاریخ 3 می 1973 به آب انداخته شد. اولین ماموریت این ناو به تاریخ 11 جولای 1980 ابلاغ شد و به دو هواپیمابر قدیمی Hermes و Bulwark ملحق گردید. به تاریخ 25 فوریه 1982، دولت استرالیا پس از چند ماه مذاكره اعلام كرد كه مایل است این ناو را به قیمت 175 میلیون پوند خریداری نماید. مجوز فروش این ناو توسط وزارت دفاع بریتانیا صادر شد. این هواپیمابر قرار بود جایگزین ناو قدیمی HMAS Melbourne متعلق به نیروی دریایی سلطنتی استرالیا شود.



به تاریخ دوّم آوریل 1982، آرژانتین به جزائر فالكلند حمله كرد. 5 آوریل 1982، یك روز تاریخی بود. در این روز به دو ناو هواپیمابر Invincible و Hermes ماموریت جنگی ویژه ابلاغ گردید. به تاریخ 20 آوریل 1982، كابینهء جنگی در بریتانیا تشكیل شد و دستور به بازپس‏‎گیری جزائر داده شد. جزائر فالكلند در نهایت با شكست سختی كه آرژانتینی‏ها خوردند، بازپس گرفته شد. به تاریخ جولای 1982، وزارت دفاع بریتانیا اعلام كه از فروش ناوهواپیمابر Invincible منصرف شده است و این ناو به همراه سه هواپیمابر دیگر، در خدمت باقی خواهند ماند. ناو Invincible در جریان جنگ فالكلند، توسط جنگنده‏های Dagger آرژانتینی بمباران شد و آسیب‏های جدی دید، هرچند كه این موضوع را بریتانیایی‏ها انكار می‏كنند.





سامانهء دفاعی Phalanx


این ناو در ابتدا به دو مسلسل دفاعی 20 م م موسوم به Phalanx ساخت Raytheon مجهز بود، اما با نصب سه مسلسل پرقدرت 30 م م Goalkeeper CIWS ساخت Thales ارتقاء یافت، ضمن اینكه از دو مسلسل ضدهوایی 20 م م اورلیكن نیز بهره می‏برد. سیستم‏های اقدام متقابل الكترونیكی این ناو، به وسیلهء شركت تالس ساخته شده‏اند. پرتابگرهای موسوم به Seagnat، وظیفهء رهاسازی فریبنده‏های chaff و decoys را برعهده دارند. این ناو ابتدا به موشكهای ضدهوایی سی‏دارت (Sea Dart) مجهز بود، اما به منظور افزایش طول عرشهء فرود كشتی، این سیستم‏‎ها حذف شدند تا نگهداری هواپیماهای عمودپرواز Harrier GR7 بر روی عرشه امكان‏پذیر گردد. Invincible، حاوی 9 فروند هواپیمای شكاری بمب‏افكن هریر و 12 فروند هلیكوپتر ضدزیردریایی و پیش‏اخطار (اغلب از نوع سی‏كینگ) است.

ناو HMS Ark Royal

به شمارهء ثبتی R07 آخرین شناور كلاس Invincible محسوب می‎شود و جهت پرواز هواپیماهای برخاست كوتاه موسوم به STOVL نظیر Harrier ساخته شده است. این ناو به تاریخ 20 ژوئن 1981 به آب انداخته شد و اولین ماموریتش به تاریخ 1 نوامبر 1985 آغاز گردید. بین سالهای 1999 تا 2001 تحت تعمیر قرار گرفت و موشكهای Sea Dart از عرشهء آن حذف شدند تا قسمت جلوی كشتی، فضای بیشتری برای پارك هواپیماها داشته باشد. پس از تعمیر، به سال 2001 مجددن به ماموریت فرستاده شد. بین سالهای 2004 تا 2006، این ناو جهت ایجاد هم‏خوانی با پرنده‏های جدید به بندرگاه فرستاده شد تا قابلیت حمل گونه‎‏های مختلف هواپیما و هلیكوپتر توسط آن فراهم گردد. به تاریخ 22 مارس 2007، پس از دو سال، به ناوگان نیروی دریایی سلطنتی پیوست و بابت اجرای پروژهء هم‏خوانی (Refit) مبلغ 18 میلیون پوند صرف گردید. فرماندهی ناو بر عهدهء كاپیتان Alan Massey قرار دارد. بر عرشهء این ناو از سال 2003 كه در عملیات آزادسازی عراق شركت نمود، تنها از هلیكوپتر استفاده می‎شود و از دیگر از هواپیماهای عمودپرواز هریر، خبری نیست. در جریان عملیات آزادسازی عراق، دو هلیكوپتر وستلند سی‏كینگ (Westland Sea King) متعلق به اسكادران هوایی 849 از بین رفتند. این دو هلیكوپتر در آسمان با یكدیگر تصادف كرده، یك آمریكایی و شش انگلیسی در جریان این حادثه كشته شدند.



مقرر شده است ناو هواپیمابر HMS Arc Royal تا سال 2015 در خدمت باقی بماند و پس از آن با دومین ناو هواپیمابر آیندهء بریتانیا جایگزین گردد. ناوهای جدید هواپیمابر بریتانیا، از نظر تناژ، سه برابر كلاس Invincible هستند و باعث جهش فوق‏العاده‏ای در قابلیتهای عملیاتی نیروی دریایی سلطنتی خواهند شد.





HMS "Ark Royal" - Nov. 2003 . Built by Swan Hunters in 1978 , length 210m (683 ft) x 36m (117 ft Beam , Displacement 20,000 tons . Powered by 4 Olympus Gas Turbines (like Concordes) giving 30 knts + . Due to stay in Service till 2015 .

ناو HMS Illustrious

به شمارهء ثبتی R06 در كلاس هواپیمابرهای سبك قرار می‏گیرد و در بین خدمه‏اش به نام Lusty معروف است. این ناو به سال 1981 به آب انداخته شد و در اواخر دوران ساختش بود كه جنگ فالكلند آ‎غاز گردید و در نتیجه كار ساخت این ناو، شتاب بیشتری گرفت. هرچند كه جنگ، قبل از تكمیل ناو، به اتمام رسیده بود، اما این ناو توانست نقش موثری را در مدتی كه در خدمت بود، ایفا كند، زیرا پایگاههای هوایی نیروی هوایی سلطنتی در فالكلند آسیب دیده بودند، و برای جلوگیری از حملات احتمالی هوایی آرژانتینی‏ها، نیاز به حضور یك ناوهواپیمابر در منطقه بود. Invincible تا زمانی كه ناوهواپیمابر Illustrious بدان ملحق شود، ماهها در آن منطقه حضور داشت.





HMS Illustrious - June 2005 . Built at Swan Hunters and commissioned 1982. Ships motto " Vox Non Incerta" - "No uncertain Sound"

این عکس کوچک شده است برای مشاهده ی سایز اصلی کلیک کنید

ناو HMS Illustrious همراه با ناو های اسكورت


ناو HMS Ocean

به سریال L12 متعلق به نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا، امروزه تنها ناو هلیکوپتربر در کلاس خود محسوب می‏شود. این ناو به منظور پشتیبانی عملیاتهای آبی - خاكی و همچنین به منظور جابه‏جایی فرماندهان عملیاتی نیروی دریایی سلطنتی به كار گرفته می‎شود و اساسن یك ناو هواپیمابر محسوب نمی‏گردد.